Un Kurabiyesiyle Kola İçmektir Çocukluk

Bir kişi daha görmedim ki "eskiden her şey daha güzeldi" demeyen... Mutlu çocukluk sırlarını biriktirdim inceden. Ve aralarından eleyerek seçtiklerim her zihnime gelişlerinde engel olamadığım dudak kaslarımın oynamasıdır. Gülümseten her bir anı için...

Yoğun olmayan, sade... huzur kıvamında bir çocukluk geçti gitti. Şimdiki çocukların ulaşamayacakları peek çok şeye ulaştım. Sokakta oynadım, küçücük halimle korkmadan kendi başıma okuldan çıkıp babamın yanına gittim, musluktan akan çikolatanın altına kavanozumu koydum ve eşsiz kokusunu burnuma doldurdum, yüzdüm.. yüzdüm.. yüzdüm... kirlenmemişti daha deniz, yediğim domates hala mis gibi kokuyordu, içtiğim sütün üzerinde 1 parmak kaymak oluyordu, okul çevresinde kendi başımıza geziler düzenliyorduk korkmadan, çekinmeden yaşıyorduk, tv ye esir olmadan abimle kendi icat ettiğimiz uzaycılık&bankacılık oyunlarını oynuyorduk (hep bankaya para yatıran ben, hep veznedar abim oluyordu ama.. neyse:), sobanın yanında yaşanabilecek tüm çocukluk maceralarını yaşamıştık (evet sobaya sakız yapıştırmak ve almaya çalışırken parmağımın yanması dahil)... peek çok şey daha... peek çok gülümseten anı...

Şimdi, eksilen o kadar çok şey varki, koşturmaca içerisinde önemsemediğimiz ama bizi her an biraz daha eksilten.

Parayla zaman satın almaya az kaldı... ya sonra?